وارستگی

برای عملیات پدافندی والفجر8 می­رفتیم. قرار بود به خورعبدالله ـ یکی از مناطق فاوـ برویم. سوار کامیون شده و به اروند رفتیم. از آنجا با قایق عبور کردیم؛ بعد مقداری پیاده رفتیم تا به فاو رسیدیم. دیگر شب شده بود. گفتند چون شب شده، نمی­بریمتان خط؛ فعلاً همین­جا استراحت کنید.

ما را به یکی از ساختمان­های شهر فاو بردند. خیلی خسته بودیم. همان­طور یک شام سراپایی خوردیم و خوابیدیم کنار من خوابید. فرج­پور از بچه­های شوخ­طبع بود. چهره­اش طوری بود که وقتی نگاه می­کردی، فکر نمی­کردی حتی بتواند نماز صبحش را سر وقت بخواند! گه­گاه پیش می­آمد؛ می­گفتم: چرا بلند نمی­شوی نماز صبحت را بخوانی؟ـ داشتم سر به سرش می­گذاشتم ـ می­گفت: ما سعادت نداریم.

آن شب که کنار من خوابیده بود، نصفه­های شب بیدارمون کرد.

ـ بلند شوید، شیمیایی زده­اند.

همه بچه­ها بلند شدند و ماسک زدند. آن شب هیچ­کس شیمیایی نشد. من هم توجهی به ماجرا نداشتم و همه چیز یادم رفت.

فردای آن روز رفتیم خط ؛ فرج­پور دو شب بعد شهید شد. چند وقت بعد از این ماجرا، یکی از بچه­های بی­سیم­چی که آن شب پیش ما بود، گفت: فلانی، خدا را شکر کن که آن شب شیمیایی نشدید. گفتم: چه­_­طور؟

گفت: همان دوستت ـ که خیال می_­­کردی حتی نماز صبح هم نمی­خواند، داشته نماز شب می­خوانده که پشت بی­سیم اعلام می­کنند شیمیایی زده­اند؛ بی­سیم­چی خودتان هم خوابش برده بود.!

همین بی­سیم­چی چند روز بعد هم این قضیه را برای من تعریف کرد. تازه فهمیدم چه انسان وارسته­ای را از دست دادیم.

سماواتي، ‌آسماني

مزه‌اش را چشيده بود. تركشي‌ سر عاشقش را سودايي كرده بود.

قرار شد پيش ما بماند و جلو نرود.

حسابي سگرمه‌هاش تو هم بود. «لب پايين زمين را فرش مي‌كرد، لب بالا نظر بر عرش مي‌كرد»! تا حاج محمود شهبازي را ديد، گل از گلش باز شد. دوان دوان رفت و سلام كرد و بدون هيچ مقدمه‌اي، سر و روي فرمانده را بوسه‌باران كرد.

معلوم بود كه خواسته‌اي دارد.

گفت: «حاجي جون! من نمي‌تونم بمونم، هرجوري شده بايد برم» گفت:«‌خوب برو». ـ «نه! يعني بايد برم عمليات.»

حاج محمود گفت: «عزيز من، تو مجروحي، سرت تركش خورده نمي شه»

گفت:«‌نه حاجي، حال من خوب خوبه، چيزيم نيست كه! مي‌خواين باند رو باز كنم؟ ... » بالأخره با آن سر باندپيچي شده و چشمان شفقي، آن‌قدر التماس كرد و گريه كرد تا حاجي موافقت كرد كه بيايد.

حالا ديگه سماواتي، آسماني شده بود.

مثل کبوتر درون قفس

در پاییز سال 1361 در جبهه کوشک بعد از عملیات رمضان، عضو گروهان 3 گردان 178 از تیپ 3 لشکر مشهد بودیم که به عنوان خط­نگهدار در خط اول جبهه مستقر شدیم.

عراق بعد از حمله جانانه ما، به ما پاتک زد و از سمت راست و چپ ما، خط را شکست و ما مثل کبوتر درون قفس در محاصره عراق قرار گرفتیم.

 من به سربازها گفتم: اگر بخواهیم این محاصره را بشکنیم باید آرپی­جی­زن­ها حدود 50 متر از خاکریز اصلی جلوتر بروند. سربازها هم اطاعت کردند و در محل مورد نظر که فقط 150متر و شاید هم کمتر با تانک­های عراقی فاصله داشتند مستقر گشتند.

به محض این که مطمئن شدند می­توانند تانک­ها را بزنند شروع به شلیک کردند. تانک بود که پشت سر هم آتش می­گرفت.

صدای زوزه آرپی­جی­ها هوا را پر کرده بود. عراقی­ها که دیدند نمی­توانند خط را از این نقطه بشکنند برگشتند و پا به فرار گذاشتند. آرپی­جی­زن­ها هم به دنبال عراقی­ها می­رفتند!

من هرچه اصرار کردم برگردید، آن­ها گوش نمی­دادند و می­گفتند: آن­ها همین الآن نفرات ما را شهید کردند، ما هم باید همه آنها را بکشیم و انتقام خون بچه­ها را از آن­ها بگیریم.

تانک­ها و نفربرهای عراقی را حدود 7 یا 8 کیلومتر عقب­تر راندند و در بازگشت 3 افسر عراقی را به همراه 3 تانک با خودشان به غنیمت گرفته و اسیر کرده بودند.

همین دفاع خوب و عالی باعث شد که نیروهای ما دوباره به خط اول برگردند.