قال علي عليه السلام

اباك و مصادقه الاحمق، فانه يريد ان ينفعك فيضرك و مصادقه البخيل، فانه يبعد عنك احوج ماتكون اليه

 و اياك و مصادقه الفاجر، فانه يبيعك بالتافه

 و اياك و مصادقه الكذاب، فانه كالسراب: يقرب عليك البعيد و يبعد عليك القرب

ترجمه
از دوستى با نادان بپرهيز، چون او مي خواهد به تو سود برساند، ولى از روى نادانى زياد ميرساند.

 از دوستى با شخص تنگ نظر بپرهيز، چون او تو را هنگامى كه به شدت نيازمند او باشى رها مي كند.

 از دوستى با شخص بدكاره بپرهيز، چون او به ناچيزترين قيمت ها تو را مى‏فروشد.

 و از دوستى با دروغ گو بپرهيز، چون او، مانند سراب، فريبت مي دهد؛ دور را در نظرت نزديك نشان مي دهد و نزديك را دور جلوه‏گر مي سازد.

شرح:

يكى از مهم ترين مسايل اسلامى، كه هم پيامبران اكرم (ص) و هم امام عليه‏السلام، درباره آن بسيار سفارش كرده‏اند، مسئله انتخاب دوست و همنشين است. كسانى كه خصوصيات زشت و ناپسند، و صفات بد و نامطلوب دارند، بر روى دوستان و معاشران خود نيز تأثير منفى مي گذارند و به آنان، زيان هاى جبران‏ناپذير مى‏زنند. از اين‏رو، در انتخاب دوست، بايد كمال مراقبت را به عمل آوريم و دست‏كم، كسانى را كه داراى چهار خصوصيت زشت((نادانى))،((بخل))،((بدكارى)) و((دروغگويى)) هستند، به عنوان دوست انتخاب نكنيم.
شخص نادان، هر چند هم كه مهربان و صميمى باشد، از آن جا كه عقل كافى ندارد، موارد سود و زيان را نيز تشخيص نمي دهد؛ به همين جهت، حتى وقتى مي خواهد به دوست خود سودى برساند، از روى نادانى، كارى ميكند كه به زيان دوستش تمام شود.
شخص بخيل، يا تنگ نظر، نيز چون به مال دنيا بيش از هر چيز ديگرى دلبستگى دارد و حاضر نيست ذره‏اى از مال خود را از دست بدهد، تا زمانى به دوستى خود با ديگران ادامه مي دهد، كه به او نيازمند نباشند؛ اما همين كه يكى از دوستانش به او نيازمند شود، حتى اگر در اوج نيازمندى باشد و تمام زندگى‏اش به اندكى گذشت و بخشش از سوى او بستگى پيدا كند، باز حاضر به گذشت و چشم پوشى از مال دنيا نمى‏شود، و دوست خود را  در آن اوج احتياج، رها ميكند و به حال خود مى‏گذارد.
بد كاره، يا كسى كه در روى زمين به فسق و فجور و فساد دست ميزند، نيز از كسانى است كه بايد از دوستى با او پرهيز كرد.

 شخص بد كاره، عزت و شرافت انسانى خود، و سعادت و رستگارى آخرت خود را، در برابر كم ارزش‏ترين چيزها از دست مى‏دهد. بنابراين، مسلم است كه چنين كسى، براى دوستان نيز، ارزشى قائل نخواهد شد، و آن ها را در برابر اندك چيزى خواهد فروخت.
دروغ گو نيز، شايسته دوستى نيست؛ چون او نيز، مانند سراب كه از دور به شكل آب ديده ميشود و از نزديك چيزى جز خاك و ريگ بيابان نيست، هميشه به فكر فريب دادن است. شخص دروغ گو، هميشه با دروغ هاى خود، كارهاى خوب را به صورت كارهاى((بد)) وانمود مي كند و كارهاى بد را به صورت((خوب)) نشان مي دهد.

 در نتيجه، كسي كه با شخص دروغگو دوستى كند، فريب حرف هاى او را مي خورد و دو عيب بزرگ در زندگى پيدا مي كند:

 نخست آن كه، از كارهاى خوب روي گردان مي شود، چون خيال مي كند كه آن كارها ((بد)) است. و ديگر آن كه، به انجام كارهاى بد مى‏پردازد، چون به خاطر حرف هاى دوست دروغ گوى خود، گمان مي كند كه آن كارها ((خوب)) است.
اي عزيز وقتى مي خواهى با كسى دوست شوى مراقب باش كه او، جزو هيچ كدام از اين چهار گروه نباشد. چون امام عليه‏السلام، به خاطر خير و صلاح مسلمانان، سفارش كرده است كه از دوستى با اين گونه افراد، دورى كنند.