مهدويت در منابع اهل سنت        

 مقدمه

 مسأله‏ مهدويت و عقيده به ظهور حضرت مهدي- عليه‏السلام- در اسلام، مسأله‏اي اصيل و ريشه‏دار است و اختصاص به «تشيّع» ندارد و قبل از اين که يک عقيده‏ «شيعي» باشد، يک عقيده‏ اسلامي ثابت و خالص است که مدت چهارده قرن از عمر آن مي‏گذرد و در طول اين مدت، پيوسته مورد اتفاق و اجماع عموم مسلمانان بوده علما، دانشمندان و نويسندگان - از شيعه و سنّي - در اين باره کتابها، مقاله‏ها و رساله‏ها نوشته‏اند؛ تا آنجا که فقط از علماي اهل تسنن، پنجاه جلد کتاب معتبر مستقل درباره‏ي وجود مقدّس حضرت مهدي(ع) به رشته‏ تحرير آمده است (1) که اين ها خود، دليل قطعي بر اصالت مسأله‏ مهدويت و ريشه‏دار بودن اين عقيده راسخ مي‏باشد.

در تأييد مطالب فوق در اين نوشتار کوتاه، سعي بر آن داريم تا موضوع مهدويت را از زواياي مختلف با توجه به منابع اهل سنت، مورد بحث و بررسي قرار دهيم. اميد است مورد استفاده‏ي عاشقان و شيفتگان حضرت ولي‏عصر- عجل ‏الله تعالي- قرار گرفته، معرفتي هر چند مختصر در آنان بوجود آورد.

ولادت حضرت مهدي(ع)

پيرامون ولادت حضرت مهدي(ع) عبارت هاي فراواني در منابع اهل تسنن به چشم مي‏خورد که راه انکار را بر هر انسان منصفي مي‏بندد که در اين جا به برخي از آنها اشاره مي‏کنيم.

ابن اثير، مورخ معروف اهل تسنن، در پايان حوادث سال  260هجري چنين مي‏نويسد:

«... و در اين سال، ابومحمّد علوي عسگري وفات نمود و او طبق مذهب اماميه، يکي از ائمه‏ دوازده‏گانه است و او پدر محمّد است. همان کسي که اماميه معتقدند او «منتظر» است»(2)

و نيز ابن خلکان از دانشمندان معروف اهل تسنن مي‏گويد:

«ابوالقاسم محمّد، فرزند حسن عسگري دوازدهمين امام از امامان اماميه است که به عنوان «حجت» معروف است و ولادتش درروز جمعه نيمه‏ شعبان سال  255هجري بوده است».(3)

وظايف شيعه در عصر غيبت

شناخت وظايف شيعه در عصر غيبت امام زمان(عج) از مسايلى است كه اهميّت ويژه‏اى دارد و مى‏تواند رويه و مسير حركت ما را روشن كرده، گاه از آن‏چه كرده‏ايم و مى‏كنيم دگرگون سازد؛ لذا در   به تعدادى ازين وظايف، اشاره مى‏كنيم:

1- شناخت امام زمان؛ ويژگى‏ها و صفات حضرت.

    - درخواست شناخت امام عصر(عج) از خداوند سبحان.

2- محبّت امام.

    - سعى در تحصيل محبّت امام زمان(عج).

    - محبوب نمودن حضرت براى مردم، با ذكر مناقب و فضايل آن حضرت(عج).

    - تشكيل مجالس ذكر مناقب و فضايل حضرت(عج).

    - حاضر شدن در مجالس يادبود حضرت(عج).

    - سرودن و خواندن شعرهاى مربوط به مناقب و فضايل.

    - آشكار كردن عمل از طرف عالمان، براى جذب مردم به حضرت(عج).

آخر‌الزمان در معارف اسلامي

در معارف ارزشمند اسلامي اين اصطلاح در دو معناي كلي به كار رفته است:

1. مدت زماني طولاني كه با ولادت پيامبر اسلام(ص) آغاز و با شروع رستاخيز بزرگ پايان مي‌يابد. از اين‌رو آن پيامبر الهي را پيامبر آخر‌الزمان نيز ناميده‌اند.

2. مدت زماني كه با ولادت واپسين جانشين پيامبر اسلام(ص) حضرت مهدي (عج) آغاز مي‌شود. اين گسترة زماني زمان غيبت و ظهور را در برگرفته، با

شروع قيامت به انجام مي‌رسد.

روايات اهل بيت (ع) نشان مي‌دهد:

الف) با سپري شدن اين دوران، بساط زندگي دنيوي برچيده مي‌شود و مرحله‌اي جديد در نظام آفرينش آغاز مي‌گردد.

ب) آخر‌الزمان خود به دو مرحلة كاملاً متفاوت تقسيم مي‌شود:

نخست دوراني كه انسان به مراحل پاياني انحطاط اخلاقي مي‌رسد و فساد و ستم همه جوامع بشري را فرا مي‌گيرد و واپسين اميدهاي بشري به نااميدي مي‌گرايد و ديگر دوراني كه عصر تحقق وعده‌هاي الهي است و با قيام مصلح جهاني آغاز مي‌شود.

طاووس اهل بهشت

ولادت معجزه آسا

ولادت حضرت مهدى صاحب الزمان (ع ) در شب جمعه ، نيمه شعبان سال 255 يا 256 هجرى بوده است .
پس از اين كه دو قرن و اندى از هجرت پيامبر (ص ) گذشت  و امامت به امام دهم حضرت هادى (ع ) و امام يازدهم حضرت عسكرى (ع ) رسيد، كم كم در بين فرمانروايان و دستگاه حكومت جبار، نگرانى هايى پديد آمد. علت آن، اخبار و احاديثى بود كه در آن ها نقل شده بود از امام حسن عسكرى (ع ) فرزندى تولد خواهد يافت كه تخت و كاخ جباران و ستمگران را واژگون خواهد كرد و عدل و داد را جانشين ظلم و ستم ستمگران خواهد نمود. در احاديثى كه بخصوص از پيغمبر (ص ) رسيده بود، اين مطلب زياد گفته شده و به گوش زمامداران رسيده بود.
در اين زمان يعنى هنگام تولد حضرت مهدى(ع ) معتصم عباسى ، هشتمين خليفه عباسى  كه حكومتش از سال 218 هجرى آغاز شد  سامرا، شهر نوساخته را مركز حكومت عباسى قرار داد.
اين انديشه - كه ظهور مصلحى پايه هاى حكومت ستمكاران را متزلزل مى نمايد و بايد از تولد نوزادان جلوگيرى كرد و حتى مادران بى گناه را كشت  و يا قابله هايى را پنهانى به خانه ها فرستاد تا از زنان باردار خبر دهند - در تاريخ نظايرى دارد. در زمان حضرت ابراهيم (ع ) نمرود چنين كرد. در زمان حضرت موسى (ع ) فرعون نيز به همين روش عمل نمود؛ ولى خدا نخواست . همواره ستمگران مى خواهند مشعل حق را خاموش كنند غافل از آن كه ، خداوند نور خود را تمام و كامل مى كند، اگر چه كافران و ستمگران نخواهند.
در مورد نوزاد مبارك قدم حضرت امام حسن عسكرى (ع ) نيز داستان تاريخ به گونه اى شگفت انگيز و معجزه آسا تكرار شد.

امام دهم، بيست سال - در شهر سامرا - تحت نظر و مراقبت بود و سپس ‍ امام يازدهم (ع ) نيز در آن جا زير نظر و نگهبانى حكومت به سر مى برد